Παρασκευή μεσημέρι, ώρα 4.30 στην οδό Πατρέως, αυτοκίνητο σταθμεύει άτσαλα καταλαμβάνοντας δύο θέσεις.
Πραγματοποιείται ευγενική, φιλική προσέγγιση στον οδηγό: «Σας παρακαλώ, μπορείτε να κάνετε λίγο εμπρός ή λίγο πίσω ώστε να παρκάρω κι εγώ;»
Η απάντηση είναι απρόσμενα αγενής «Τσου!» συνοδευόμενη με αρνητική κίνηση του κεφαλιού, μήπως και δεν έγινε κατανοητή η αργκό γλώσσα και σβήσιμο της μηχανής για να μηδενίσει κάθε προοπτική αλλαγής της απόφασής του.
Η δεύτερη προσέγγιση είναι πιο αγριεμένη: «Καλέ μου κύριε, σας παρακαλώ μετακινήστε το λίγο. Γιατί δείχνετε τόσο αντικοινωνική συμπεριφορά; Αφού χωράμε και οι δύο…»
Και η απάντηση του άξεστου κυρίου: «Θα παρκαρουν μηχανάκια εμπρός και πίσω μου και δεν θα μπορώ να βγω. Δεν το κουνάω.»
Και έξω φρενών πια: «Είστε αντικοινωνικός και από κάτι τέτοιους σαν κι εσάς δεν πάμε μπροστά!!!»
Με αφορμή το παραπάνω περιστατικό στο οποίο συμμετέχουσα υπήρξε η υποφαινόμενη, θέτουμε το ερώτημα: Πού οφείλεται η αντικοινωνική συμπεριφορά;
α) σε εν γένει κακό χαρακτήρα
β) σε κακή αγωγή από την οικογένεια ή το σχολείο
γ) σε άσχημα βιώματα και άγχος
Για το (α) δεν μπορούμε να πούμε τίποτα. Για το (β) θα πούμε πολλά, άλλη φορά. Ας σταθούμε στο (γ) και ας παρατηρήσουμε τη μετάλλαξη της προσωπικότητά μας στην οποία μας ωθεί η ασχήμια, η αδικία και η δυσλειτουργία του τόπου μας.
Να πιστέψουμε λοιπόν τον εκφωνητή της σχετικής ραδιοφωνικής διαφήμισης που συμμεριζόμενος την καθημερινή ταλαιπωρία του πατρινού οδηγού, τον εμψυχώνει λέγοντάς του με στόμφο:
ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΤΑ ΕΡΓΑ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ, Η ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΘΑ ΦΥΓΕΙ!
Τι να ξεχάσω αγαπητέ; Ότι χρειάζομαι το διπλάσιο χρόνο για να πάω στη δουλειά μου; Ότι καίω τη διπλάσια ποσότητα της πανάκριβης βενζίνης μου; Ότι χάνω τον πολύτιμο χρόνο μου στην αναζήτηση θέσης στάθμευσης; Ότι ζω με την αγωνία του αιφνιδιασμού για το ποια διαδρομή θα υποχρεωθώ να ακολουθήσω, όταν απ’ τη μια μέρα στην άλλη και για προσωπικά – οικονομικά - εμπορικά συμφέροντα δρόμοι πεζοδρομούνται, μονόδρομοι αμφιδρομούνται ή αντιστρέφονται, σήματα της τροχαίας καλύπτονται με μαύρες σακούλες σκουπιδιών και παύουν να ισχύουν, θέσεις στάθμευσης βαφτίζονται σε μια νύχτα ως θέσεις απαγορευμένης στάθμευσης με δώρο κλήση 80€ για όποιον παρακοιμήθηκε το πρωί και δεν μετακίνησε το αυτοκινητάκι του;
Πώς να χρησιμοποιήσω αγαπητέ τα μέσα συγκοινωνίας αφού τα δρομολόγιά τους είναι ανεπαρκή; Και να σημειώσω ότι κατοικώ στο κέντρο! Όλες οι γραμμές περνούν έξω από την πόρτα μου, δεν φθάνουν όμως εκεί που πρέπει και την ώρα που πρέπει.
Πώς να χρησιμοποιήσω δίκυκλο (μηχανοκίνητο στην περιπτωσή μου λόγω απόστασης για τη δουλειά μου) όταν κινδυνεύει η ζωή μου στο γεμάτο λακούβες σε μέγεθος ηφαιστειακού κρατήρα δρόμο;
Η ταλαιπωρία αγαπητέ έχει αλλάξει τη ζωή μου. Η βλακεία και η "μάσα" έχουν μεταμορφώσει την άλλοτε όμορφούλα και συμπαθητική μικρή μας πόλη, σε αφιλόξενη, δυσλειτουργική και άσχημη και αργά και σταθερά αλλοτριώνουν και το χαρακτήρα των ανθρώπων της.
Παρηγορητικό είναι ότι αυτά συνέβαιναν "και εις Παρισίους" το 1950...
http://www.youtube.com/watch?v=0ZgiVicpZGk
Μήπως λοιπόν σε 60 χρόνια...?
Παρηγορητικό είναι ότι αυτά συνέβαιναν "και εις Παρισίους" το 1950...
http://www.youtube.com/watch?v=0ZgiVicpZGk
Μήπως λοιπόν σε 60 χρόνια...?