Ήλιο στο Φεγγάρι

Ήλιο στο φεγγάρι έστειλαν οι κυνηγοί του 46^ου Κρυμμένου Θησαυρού το βράδυ της Παρασκευής 4 Μαρτίου 2011 κατόπιν προτροπής της Καρναβαλικής Επιτροπής Θεμάτων. Και για να γίνουμε πιο κατανοητοί, οι συμμετέχουσες παρέες κλήθηκαν να λύσουν γρίφους με θέμα τον ήλιο, αφού λίγο πριν είχε παραδοθεί σε καθεμιά από ένα μπαλόνι με ήλιο, το οποίο και τους ζήτησαν να αμολήσουν πανηγυρικά στο νυχτερινό ουρανό μετά τη λήξη του παιχνιδιού… Εύστοχο το λογοπαίγνιο… έστειλαν ήλιο στο φεγγάρι! Έστειλαν όμως και πλαστικό μαζί το οποίο ένας Θεός ξέρει που θα καταλήξει… ποιες θάλασσες, ακτές ή χέρσους θα ρυπάνει και πόσα ζώα θα δηλητηριάσει ή θα πνίξει…

Τα μπαλόνια ηλίου (He)  αφού απογειωθούν παρασύρονται από τον αέρα, χάνουν σιγά – σιγά το αέριο ήλιο, ξεφουσκώνουν εντελώς και επιστρέφουν στη γη. Το πλαστικό ως γνωστόν, δεν διαλύεται στο περιβάλλον παρά μετά από πολλά χρόνια.  Στη θάλασσα διαλύεται με ακόμα πιο αργούς ρυθμούς και αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για τα πτηνά, τα ψάρια, τα δελφίνια, τις φώκιες και κυρίως τις θαλάσσιες χελώνες.  Πολύ συχνά βρίσκονται πλαστικές σακούλες στο στομάχι τέτοιων ζώων.  Οι θαλάσσιες χελώνες καταπίνουν με μεγαλύτερη συχνότητα τις διαφανείς πλαστικές σακούλες που μοιάζουν με μέδουσες, που είναι το αγαπημένο τους φαγητό.  Στο βυθό τα πλαστικά καλύπτουν τη θαλάσσια βλάστηση και νεκρώνουν την περιοχή. Επιπλέον, το πλαστικό, το οποίο καταλήγει στο περιβάλλον ανεξέλεγκτα, αποσυντίθεται σιγά σιγά και επιβαρύνει το χώμα και το νερό με επικίνδυνα χημικά.

http://en.wikipedia.org/wiki/Balloon#Safety_and_environmental_concerns

Οργανωμένο περιβαλλοντικό έγκλημα λοιπόν; Μάλλον ναι… Και οι εμπνευστές είναι αυτοί οι ίδιοι που οργάνωσαν παιχνίδια, για τη συμμετοχή στα οποία απαραίτητη προϋπόθεση ήταν το αυτοκίνητο και μάλιστα φουλαρισμένο βενζίνη! Στην Πάτρα εν έτη 2011, με τιμή αμόλυβδης 1,63€/lt, με την ατμοσφαιρική ρύπανση να μας κλέβει μήνες ζωής και το κυκλοφοριακό πρόβλημα στις προτεραιότητες της νέας δημοτικής αρχής.

Και δυστυχώς είναι αυτοί οι ίδιοι που ζήτησαν από τους διαγωνιζόμενους, σε άλλη φάση του παιχνιδιού, να προσκομίσουν δύο παλιές συσκευές κινητού τηλεφώνου προς ανακύκλωση, θέλοντας να προβάλλουν την περιβαλλοντική τους ευαισθησία.

Εδώ ταιριάζει το ρητό: «Ό,τι θυμούνται χαίρονται»!



Αναβρυτήρια ή πίδακες; (Μέρος 2ο)

Στην ανάρτησή μας στις 2 Νοεμβρίου 2010 θέσαμε το ρητορικό ερώτημα: «Αναβρυτήρια ή πίδακες;» χωρίς να φανταστούμε ότι θα παίρναμε απάντηση τρεις μήνες μετά από την Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πάτρας (ΔΕΠΑΠ) με ένα καρναβαλικό άρμα που παρουσίαζε την πλατεία Γεωργίου με τα δύο πιο χαρακτηριστικά αξιοθέατά της: Το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων και τα εν λόγω συντριβάνια!

Γιατί άραγε δεν παρουσίασε τους μοντέρνους πίδακες;



Ένας Λαχανόκηπος στο Μπαλκόνι

Ξεκίνησε σαν αστείο ένα χρόνο πριν με αφορμή την οικονομική κρίση που είχε πλήξει τη χώρα μας: ότι κάθε νοικοκυριό θα έπρεπε να αναπτύξει μια μορφή κλειστής οικονομίας, να είναι δηλαδή αυτάρκες στα βασικά αγαθά (λάδι, γάλα, κρέας, αυγά, οπωροκηπευτικά).

Η εποχή ευνοούσε τις καλλιέργειες, η απειλή των μεταλλαγμένων και ο φόβος για τα φυτοφάρμακα ενίσχυσαν την ιδέα κι έτσι στις 24 Μαρτίου 2010 στο μικρό μπαλκόνι της πλατείας Γεωργίου αναπτύχθηκε μίνι λαχανόκηπος που αποτελείτο από δύο ντοματιές, μία πιπεριά τύπου κέρατο και μία πιπεριά τύπου φλάσκα.

Η φροντίδα περιορίστηκε στο συχνό πότισμα. Εμφανίστηκαν τα πρώτα ανθάκια και σύντομα το μποστάνι έδωσε καρπούς, τόσους που στάθηκαν αρκετοί για την οικία κατανάλωση αλλά και για μικροπεσκέσια σε συγγενείς και φίλους!

Ένα χρόνο μετά, ντοματιές και πιπεριές στέκουν ανθισμένες, ενώ οι πρώτοι ανοιξιάτικοι καρποί έκαναν την εμφάνισή τους ζουμεροί και υγιείς… σε αντίθεση προς τον κηπουρό… ο οποίος αναρρώνει αργά αλλά σταθερά!

Η πρώτη ντομάτα (Μάιος 2010)

Η παραγωγή (Ιούνιος 2010) 

Η πρώτη σαλάτα (Ιούνιος 2010)

Η νέα σοδιά (Μάρτιος 2011)